منت دونان

 زدن يا مژه بر مويي گره ها
 به ناخن آهن تفته بريدن
 ز روح فاسد پيران نادان حجاب جهل ظلماني دريدن
 به گوش كر شده مدهوش گشته
 صداي پاي صوري را شنيدن
 به چشم كور از راهي بسي دور
 به خوبي پشه ي پرنده ديدن
 به جسم خود بدون پا و بي پر
 به جوف صخره ي سختي پريدن
 گرفتن شر ز شيري را در آغوش
 ميان آتش سوزان خزيدن
كشيدن قله ي الوند بر پشت
پس آنگه روي خار و خس دويدن
 مرا آسان تر و خوش تر بود زان
 كه بار منت دونان كشيدن

پروانه آبی ; ٩:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۳/۱٧