عمریست که آیینهء حیرانی خویشم

 عمریست که آیینهء حیرانی خویشم
 در حنجرهء غربت و زندانی خویشم
 چون ساحل تردید ز بی رحمی امواج
 عمریست تماشاگر ویرانی خویشم
 با لهجهء دریا اگر از عشق سرودم
 مدیون دل و دیدهء بارانی خویشم


 سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم 
 
عمریست پریشان ز پریشانی خویشم
 در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش 
 
چو آینه خود کرده ی حیرانی خویشم
 یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
 
عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم
 
از شوق شکر خند لبش جان نسپردم 
 شرمنده ی جانان ز گران جانی خویشم
 بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر
 
افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم
 احرام به گیسوی تو ببینم از این روی
 همسفره اگر با غزل و شبنم و شورم
 ممنون دل شرقی و ایرانی خویشم

پروانه آبی ; ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱/۳۱