گر شمع را ز شعله رهائیست آرزو *--*--* آتش چرا به خرمن پروانه می زند

ای گل تو ز جمعیت گلزار، چه دیدی              جز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی

ای لعل دل افروز، تو با این همه پرتو              جز مشتری سفله، به بازار چه دیدی

رفتی به چمن لیک قفس گشت نصیبت        غیر از قفس، ای مرغ گرفتار چه دیدی

گر شمع را ز شعله رهائیست آرزو               آتش چرا به خرمن پروانه می زند

سرمست، ای کبوتر ساده دل، مپر               در تپه آز، راه تو را دانه می زند

بی رنج، زین پیاله کسی می نمی خورد      بی دود، زین تنور به کسی نان نمی دهند

تیمار کار خویش تو خود خور، که دیگران        هرگز برای جرم تو، تاوان نمی دهند

خیال کژ به کار کژ گواهی است                   سیاهی هر کجا باشد، سیاهی است

به از پرهیزکاری، زیوری نیست                    چو اشک دردمندان، گوهری نیست

به رهنمائی چشم، این ره خطا رفتم       گناه دیده من بود، این خطا کاری

پروانه آبی ; ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۸/۳