چهارمين سال وبلاگم

تولد وبلاگم مبارکش باشه . کم کم داره بزرگ می شه ! خیلی زود گذشته ... خیلی زود ... اینم اولین نوشتم توی چهار سالگیش

پروانه ای سرگردان در میان گل های باغ گشت و گشت تا بهترین گل را پیدا کند و آن را ببوید . وقتی به خود آمد روز تمام شده بود و غروب بود اما گل ها همگی برای او یکجور بودند . به قول خودش فقط رنگ و شکل و بویشان فرق داشت !

شاید پروانه نمی دانست در روز دنبال چه چیز می گشته . اما در شب شمع را پیدا کرد و گرمای ان را حس کرد . شمع با آن همه سادگی اش گرمایی به پروانه بخشید که تا به حال پروانه به خود حس نکرده بود . پروانه آنقدر دور شمع گشت، تا که دید شمع دارد خاموش می شود . پروانه طاقت نیاورد تا توانست به شمع نزدیک شد و در آخرین شعله های زندگی شمع و با آخرین گرمای آن خود را گرم کرد و هر دو با هم سوختند .

شمع از چه سوخت ؟ کسی چه می داند شاید شمع بعد از دیدن پروانه سوخت !

پروانه چرا گرمای خورشید را در روز حس نکرد و در شمعی سوخت !

شاید خورشید برای او آنقدر بزرگ بود که در دید پروانه نگنجید !

شاید راه رسیدن به خورشید را شمع می دانسته و در آخرین لحظات زندگی به پروانه گفته و پروانه اکنون نزد خورشید باشد ؟!

خداکند من گرمای خورشید را حس کرده باشم .

کاش به تمام شمع ها و گل ها و پروانه ها خورشید را نشان بدهم و بگویم من می خواهم در این نیمروز زندگی ام با طلوع آن زندگی را شروع کنم و تا توان دارم به سویش پرواز کنم و با غروبش بمیرم .  

پروانه آبی ; ٩:٤٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٩/٩

بهترين راه حل!

اگه تو زندگیت به مشکلی خوردی بدون که زندگی دکمه reset نداره، پس هر وقت تو زندگی دچار مشکل شدی دنبال یه ctrl+alt+delete بگرد و اگه پیداش کردی خیلی مواظب باش چون ممکنه با بستن اشتباه یک پنجره تمام زندگیت نابود بشه یا بهم بریزه !

پروانه آبی ; ٩:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٩/۸

پروانه ها در آن روز ...

عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود      جـــوینده عشق بی عدد خــــــــــواهد بود

فـــــــردا کــه قیامــــت آشکارا گــــــردد      هر کس که نه عاشق است رد خواهد بود

                                                                                                                    ( مولانا )

***

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست      تا کــــــــرد مرا تهی و پر کـــــــــرد ز دوست

اجــــــزای وجــــــــود مــن همه دوسـت گرفت      نامی است ز من باقی و دیگر همه اوست

                                                                                                                    ( مولانا )

***

          پروانه ها در آن  روز ، خواهند خواند آواز      لب های غنچه آن روز، با خنده می شود باز

آن روز ، آخرین  روز، از عمر انتظار است      پایان فصل سردی، آغاز نوبهار است

پروانه آبی ; ٩:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٩/۸