جایی برای همه مردم دنیا

امام صادق :

" کل شهر م‌حرم ، و کل یوم ع‌اشورا ، و کل ارض ک‌ربلا "

در قبایل عرب همواره جنگ بود ، اما مکه " زمین حرام " بود و چهار ماه رجب ، ذی القعده ، ذی الحجه و محرم ، " زمان حرام " یعنی که در آن جنگ حرام است . دو قبیله که با هم می جنگیدند ، تا وارد ماه حرام می شدند ، جنگ را موقتا تعطیل می کردند ، اما برای آنکه اعلام کنند که : " در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست ، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد ، جنگ ادامه خواهد یافت " ، سنت بود که بر قبه خیمه فرمانده قبیله ، پرچم سرخی بر می افراشتند ، تا دوستان ، دشمنان و مردم ، همه ، بدانند که :

" جنگ پایان نیافته است " .

آنها که به کربلا می روند ، می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه جنگ ، آرامش مرگ سایه افکنده است .
اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین ، پرچم سرخی در اهتزاز است .

بگذار این " س‌الهای ح‌رام " بگذرد !

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو
و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن
وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها
وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی
گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده
آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما
فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی
چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد
ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما
مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را
کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را
دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه
ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی
تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها
هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی
یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر
نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو

مولانا

این هم تفعل امشب من :

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود *** وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر *** آری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه *** کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کردهام روان *** باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو *** لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من *** آری به یمن لطف شما خاک زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب *** یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی *** مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست *** سرها بر آستانه او خاک در شود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست *** دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

هزاران نفر برای بارش باران دعا می کنند غافل از اینکه خدا با کودکی ست که چکمه هایش سوراخ است !

خدایا پرواز واژه فراموش شده ایست در این شهر ... پروانه های اینجا همه زمینی اند و فراموش کرده اند روزی پرواز باید کرد ... هر کدام دور شمعی به زیبایی خود می نازند ! شاید هم با آن همه زیبایی زیبایی نور شمع عقل را از آنها ربوده است!! خورشید را فراموش کرده اند ، شاید هم نمی توانند به آن نگاه کنند!! شاید می ترسند با دیدن خورشید هیچ چیز دیگر را نبینند !! درست است خورشید را نمی توان دید اما وجودش را که می توان حس کرد ! گرمایش ، روشنایی اش ! ای خورشید ، این شمع ها مگر چه دارند که پروانه ها به این راحتی خودشان را در گرمای آنها ذوب می کنند ؟! من این شمع ها را نمی خواهم این ها گوشه ای از گرمای تو را هم ندارند ! من پرواز خواهم کرد و به سویت خواهم آمد ! پرواز تا بینهایت ... پرواز تا نور

تعداد بازديدکنندگان :